Das Leben der Anderen

Op het toilet in zo`n vreselijke mall bedacht ik hoe ik mijn nieuwe stukje zou gaan beginnen. Er hing namelijk behalve een onfrisse geur ook een bewakingscamera. Ik moest even denken of ik ooit eerder een bewakingscamera op een toilet had zien hangen, maar dan zou ik er – als wakkere – zeker notie van genomen hebben. Als niet-wakkere zou het me ontgaan zijn.

De camera was gelukkig niet gericht op de poephokjes van het mannenvak. In zo´n geval zou ik hoe dan ook niet hebben plaatsgenomen, maar op mijn gemak voelde ik me geenszins. Een naam voor mijn stukje had ik al eerder bedacht, daar had ik geen inspirerende bewakingscamera voor nodig: Das Leben der Anderen. `Vrijheid als optische illusie` zou de ondertitel kunnen luiden, maar dat zou misschien te verhullend zijn.

Ik vroeg me onlangs af hoe mensen zouden reageren op het woord vrijheid, op de vraag wat vrijheid is. Ik stelde me zo voor dat velen zouden refereren aan dé oorlog. Tijdens de oorlog, zouden ze zeggen, was er geen vrijheid en daarna opeens weer wel. Daarom hopelijk nooit meer een oorlog. Dát nooit meer.

Ikzelf weet niet of ik kan omschrijven wat vrijheid is, dit omdat ik geloof dat ik nooit in vrijheid heb geleefd. Ik ben voorgehouden dat ik in vrijheid leef – dit omdat we niet meer in staat van oorlog leven -, maar is de definitie van vrijheid terug te voeren tot het ontbreken van oorlog? Is het zo simpel? Wil het ontbreken van wapengekletter en rollende tanks zeggen dat we vrij zijn?

Kijkend naar de camera in het mannenvak bedacht ik dat er nog steeds een vijand moest zijn. Lag die op de loer? Net als de Duitse soldaten die in de duinen van Normandië met verrekijkers wachtten op hun vijanden? Was het net zo`n streepje miniatuurbootjes zoals in de speelfilm D-Day dat langzaam van een optische illusie zou uitgroeien tot een mega-nachtmerrie? Had ik iets te vrezen op dat toilet?

Ik vouwde stukjes wc-papier zorgvuldig op, deponeerde ze na gebruik in de daarvoor speciaal geplaatste afvalemmer en opende de deur naar de beklemmende werkelijkheid van een mega-toilettencomplex in een mall in Trujillo. Alsof ik mijn lot zou kunnen ontlopen sneakte ik naar buiten naar betere tijden, tijden die ik in vrijheid zou gaan doorbrengen.

Ik wist dat ik niet bang hoefde te zijn. Angst is wat ze me willen inboezemen, zé…. de mensen die kijken naar de schermen die met een kabeltje verbonden zijn met de camera´s op openbare toiletten, zogenaamd om boeven gemakkelijker te kunnen vangen. Ik hoefde niets te vrezen, want ik had niets te verbergen. Dat is misschien de reden dat ze me bij de kassa van de supermarkt vroegen naar mijn DNI-nummer en bij de uitgang de kassastrook vergeleken met de inhoud van het zakje. Ik had vanzelfsprekend niets te verbergen en opende met een glimlach het zakje met vier broodjes. Een stempel op de kassastrook als mede een vriendelijke ´dank u wel´ waren de bevestiging dat ik in vrijheid leefde. Het kon niet op wat betreft de vrijheidsbetuigingen, want ik kreeg er een gratis ´prettige dag´ bij, op z`n spaans, dat wel natuurlijk. Die zou ik van een Duitse soldaat vast niet gekregen hebben, die ´prettige dag`.

Camera`s vergezelden me naar een Juan Valdez, een van die koffietenten waar je altijd veel te veel geld betaalt voor een espresso die je dan ook nog uit karton moet drinken. Ik bedacht zo dat ik uit karton moest drinken omdat je op porcelein zo moeilijk kunt schrijven. In een koffietent schrijven ze namelijk je naam op je beker en als je heel veel pech hebt schrijven zé – de mensen die achter de schermpjes zitten die met een kabeltje verbonden zijn met de camera op het toilet – je naam op je kassabon. Dat doen ze trouwens niet met een stift of pen; tegenwoordig doen ze de dat met computers en die hebben dan weer kabeltjes, al zijn er tegenwoordig ook zónder. Uw naam?, vroeg de Starbucksmedewerker die bij Juan Valdez werkte. Ik besloot vriendelijk mee te werken, omdat ik niet wilde dat hij zijn baan zou verliezen. Omdat ik Patrick heet besloot ik om ´Patrick´ te zeggen. En wat is jouw naam?, vroeg ik.

Voor anderhalve zon (de geldeenheid in Peru heet Sol, zon) liet ik me langs de kust naar Huanchaco, mijn huidige verblijfsplaats, brengen. In de verte loerde ik naar bootjes, maar het had ook zomaar een optische illusie kunnen zijn. En terwijl de cobrador mij naar mijn bijdrage aan de rit vroeg zonder mijn naam te vragen dacht ik terug aan het mannenvak: Das nie wieder!

By | 2016-12-05T22:30:10+00:00 mei 26th, 2016|Categories: Column|Tags: , |0 Comments

About the Author:

Leave A Comment

This Is A Custom Widget

This Sliding Bar can be switched on or off in theme options, and can take any widget you throw at it or even fill it with your custom HTML Code. Its perfect for grabbing the attention of your viewers. Choose between 1, 2, 3 or 4 columns, set the background color, widget divider color, activate transparency, a top border or fully disable it on desktop and mobile.

This Is A Custom Widget

This Sliding Bar can be switched on or off in theme options, and can take any widget you throw at it or even fill it with your custom HTML Code. Its perfect for grabbing the attention of your viewers. Choose between 1, 2, 3 or 4 columns, set the background color, widget divider color, activate transparency, a top border or fully disable it on desktop and mobile.

This Is A Custom Widget

This Sliding Bar can be switched on or off in theme options, and can take any widget you throw at it or even fill it with your custom HTML Code. Its perfect for grabbing the attention of your viewers. Choose between 1, 2, 3 or 4 columns, set the background color, widget divider color, activate transparency, a top border or fully disable it on desktop and mobile.

This Is A Custom Widget

This Sliding Bar can be switched on or off in theme options, and can take any widget you throw at it or even fill it with your custom HTML Code. Its perfect for grabbing the attention of your viewers. Choose between 1, 2, 3 or 4 columns, set the background color, widget divider color, activate transparency, a top border or fully disable it on desktop and mobile.