Geesteshack

Mijn geest was gehackt. Mijn identiteit was decennialang vervangen door een andere, eentje die geen basis heeft in de werkelijkheid. Erger: ik ben niet de enige gehackte geest; de hele samenleving is gehackt. Als een maatkostuum is ons een schijnwerkelijkheid aangemeten, weloverwogen. Sinds een jaar of vijf ben ik bezig om het virus dat zich diep in mijn geest had genesteld en zeer hardnekkig was, te verwijderen. Ik scan de schijnwerkelijkheid en laat mijn geest weer resoneren met de natuur.

Ik kwam er de laatste jaren achter dat zaken die ik als logisch was gaan zien, helemaal niet zo logisch waren. Ik kwam er achter dat ik steeds door de zogenaamde autoriteiten was voorgelogen en dat er weinig basis was voor de vele aannames die het indoctrinatieproces mij decennialang had opgelegd. Ik kwam er achter dat we helemaal niet vrij zijn en dat we continue gevangen worden gehouden in een web waar geen ontkomen aan is: de consumptiemaatschappij of internet celebrity culture. Ik ging alles herwaarderen en stelde overal de vraag bij: is dat zo? Ik begon de zoektocht naar de echte vrijheid en hoe ik die vrijheid kon bewerkstelligen. Ik begon artikelen te lezen en naar interviews te luisteren. Ik begon over zaken te lezen die ik nog nooit gehoord had, maar die zó dicht bij de basis van het bestaan liggen dat ik ze aannemelijker achtte dan de ‘waarheden’ die mij al die tijd via de propaganda bereikt hadden. Dingen die ik vroeger als ‘logisch’ bestempelde, zoals feminisme, globalisme, multiculturalisme, gelijkheid, diversiteit en klimaatverandering waren opeens niet meer zo logisch.

Zo begon me af te vragen waarom er na elke Tweede Kamerverkiezing er nooit iets wezenlijks veranderde, waarom er steeds meer regels kwamen voor iets wat heel simpel is: het leven. Ik begon me af te vragen waarom familiebanden stuk zijn en waar de stamgeest is gebleven. Ik vroeg me af of het leven kwalitatief beter was geworden en – indien ja – waarom we dan in decadentie leefden. Ik vroeg me af waarom universiteiten geen fora voor debat meer zijn en waarom meedoen belangrijker is dan winnen, terwijl het andersom meer logischer lijkt als je daadwerkelijk progressief wilt zijn. Ik vroeg me af waarom ik niet kritisch mag zijn jegens feminisme zonder een seksist genoemd te worden, waarom ik niet kritisch mag zijn jegens migranten zonder racist genoemd te worden, waarom ik niet kritisch mag zijn jegens homoseksuelen zonder homofoob te zijn en hoe een en ander past in een vrije wereld waarin je zou moeten kunnen zeggen wat je vindt. Ik vroeg me af waarom ik zoveel verschillende samenlevingsvormen zie en vooral begon ik me af te vragen waar de traditionele familie was gebleven.

Om er zeker van te zijn dat ik op het goede pad was, stelde ik die vragen ook aan anderen. Ik stelde de simpele vragen waarom we allemaal gelijk zijn en waarom er maar één ras is, terwijl de biologische realiteit zegt dat er meerdere rassen zijn. Ik vroeg anderen waarom Tibetanen zich wél kunnen beroepen op zelfbeschikkingsrecht en Nederlanders niet. Ik vroeg op welke werkelijkheid zoiets als geslachtsverandering gestoeld is en wat de basis is om plotseling massaal op iemand van hetzelfde geslacht te gaan vallen, of om op z’n minst ermee te gaan experimenteren. Ik vroeg waarom het ene land wel een muur mag hebben en het andere niet en waarom het ene land wél mensen van andere nationaliteiten mag weren en het andere niet. Ik vroeg waarom er evenveel vrouwen als mannen in de top van het bedrijfsleven of in de politiek werkzaam moeten zijn. Ik wilde simpelweg weten waar zo’n aanname vandaan komt, wat de basis ervan is in de werkelijkheid. Ik stelde de vragen om het te willen snappen. Ik vond namelijk dat alles zo ingewikkeld en complex was geworden dat ik aan God en de Natuur begon te twijfelen, want de natuur is van nature hartstikke simpel en duidelijk.

Ik was en ben verbijsterd (en ook weer niet) dat men mijn simpele vragen met betrekking tot het paradigma van de postmoderne wereld niet kon en kan beantwoorden. Hoewel de meeste mensen de nieuwe, decadente, tolerante, multiculturele wereld innig zijn gaan omarmen, blijkt deze nieuwe wereld maar weinig voeten in de aarde of de historie te hebben. Het enige dat mijn oor of oog toekwam, waren antwoorden in de trant van “we zijn allemaal hetzelfde” en “we leven nu eenmaal in 2016-17”. Maar….. moet ik het daarmee doen en moet ik tegen mijn voorouders gaan zeggen dat het modern is om de maatschappij naar de klote te laten gaan? Moet ik tegen mijn dochter op de vraag “papi, waarom heeft die meneer een jurk aan” zeggen dat het 2017 is en de dingen in dat jaar nu eenmaal zo zijn? Hoe moeten opvoeders überhaupt nog iets aan kinderen kunnen uitleggen als voor de postmoderne wereld geen rechtvaardigingen zijn behalve “dat het modern is”. Lossen we zó onze schuld in die we aan onze voorouders hebben? Hebben zij bloed, zweet en tranen gelaten, opdat wij hier Gayparades kunnen houden en piemels kunnen vervangen door vaginas en vice versa? Hebben zij hun landen verdedigd met hun levens, opdat wij ons kunnen laten vervangen door andere culturen, zonder enig verzet? Bereiden we zó onze kinderen voor op de toekomst? Zonder enige, historische, biologische, wetenschappelijke of welke intellectuele verantwoording dan ook? Is dát het niveau waarop we leven?

Het niet kunnen beargumenteren van de ‘waarheid’ zoals die steeds aan mij gepresenteerd is, maakt mij er steeds meer bewust van dat ik op het goede pad ben. Ik vond in het uitblijven van antwoorden een stimulans om verder te gaan met mijn verbinding met de werkelijkheid. Langzamerhand bevrijd ik me uit de klauwen van het tirannieke, één-wereld-één-volk, communistisch systeem, waaraan we als consumentenslaven onderworpen zijn, een systeem dat me constant een nepwerkelijkheid voorspiegelt. Dat proces gaat niet zonder slag of stoot en zeker niet zonder angst en eenzaamheid. Maar hoe meer ik mezelf deprogrammeer, deste sneller ik werkelijk vrij zal zijn. Het is een lange weg, maar ik ben niet alleen. Nationalisme rijst. Nationalisme is de enige weg naar de vrijheid. Als we alle media vanaf nu zouden stoppen, zouden we het leven weer gaan leven zoals het bedoeld is, ontdaan van sociale constructies en geesteshacks: natuurlijk.

By | 2017-11-28T12:21:26+00:00 februari 8th, 2017|Categories: Column|Tags: , , , , , , , , |0 Comments

About the Author:

Leave A Comment

This Is A Custom Widget

This Sliding Bar can be switched on or off in theme options, and can take any widget you throw at it or even fill it with your custom HTML Code. Its perfect for grabbing the attention of your viewers. Choose between 1, 2, 3 or 4 columns, set the background color, widget divider color, activate transparency, a top border or fully disable it on desktop and mobile.

This Is A Custom Widget

This Sliding Bar can be switched on or off in theme options, and can take any widget you throw at it or even fill it with your custom HTML Code. Its perfect for grabbing the attention of your viewers. Choose between 1, 2, 3 or 4 columns, set the background color, widget divider color, activate transparency, a top border or fully disable it on desktop and mobile.

This Is A Custom Widget

This Sliding Bar can be switched on or off in theme options, and can take any widget you throw at it or even fill it with your custom HTML Code. Its perfect for grabbing the attention of your viewers. Choose between 1, 2, 3 or 4 columns, set the background color, widget divider color, activate transparency, a top border or fully disable it on desktop and mobile.

This Is A Custom Widget

This Sliding Bar can be switched on or off in theme options, and can take any widget you throw at it or even fill it with your custom HTML Code. Its perfect for grabbing the attention of your viewers. Choose between 1, 2, 3 or 4 columns, set the background color, widget divider color, activate transparency, a top border or fully disable it on desktop and mobile.