Winnen is belangrijker dan meedoen

“Je moet de wereld niet willen veranderen!” Het is de zin die ik als twintiger regelmatig voor mijn kiezen kreeg. Natuurlijk waren mijn ambities destijds anders dan ze nu zijn, als ik al ambities had. Meewaaien met en voortborduren op de flowerpowerrevolutie was immers het devies. Maar we stonden ergens voor, althans… dat dachten we. Voor de rest waren we lui, heel erg lui. Zeg het met bloemen, was het devies.

Het indoctrinatieproces begint tegenwoordig al vrijwel na de geboorte. Bij peuters en kleuters wordt de belangrijkste boodschap die je de mensheid kunt meegeven er meteen ingeramd: meedoen is belangrijker dan winnen. Al vroeg leren we daarom om zesjes te scoren. Waarom zou je je tenslotte uitsloven? Sociale controle maakt daarbij dat – als je je iets teveel uitslooft – je daarop onmiddellijk attent wordt gemaakt. Als je een vrouw bent heb je nog geluk, zeker als je een kleurtje hebt. Dan zorgt de staatspropagandamachine er wel voor dat je nog goed terecht komt, maar als blanke man zit er misschien nog net een baantje voor je in als vrijwilliger bij de kringloopwinkel. Maar dat zijn wij blanke, heteroseksuele mannen zelf schuld. We hebben over de kaas van het brood laten eten; we hebben watjes van onszelf laten maken.

We hebben met z’n allen de onze maatschappij weten ‘op te bouwen’ tot één groot, lelijk, modern overheidsgebouw genaamd middelmatigheid. Het ergste is dat we er trots op zijn en dat we met cijfers proberen aan te tonen dat we het gelukkigste volk ter wereld zijn. Daarmee scoren we misschien wel een 8 of 9, zeggen sommige kranten. Kun je nagaan als we ons gaan richten op winnen in plaats van zielig zijn. Dan schuift de ladder van 10 tot ongekende hoogte. Onzin dus, die cijfers. We hoeven maar om ons heen te kijken en we zien de realiteit: middelmatigheid ten top. En dan stel ik het positief, maar komt dat omdat ik het verschil niet weet tussen middelmatigheid en decadentie.

Zesjes scoren is dus voldoende. Je komt er best een eind mee, en als er onverhoopt een paar vijfjes op je lijst staan dan voorziet de westerse wereld in een gigantische opvang, een soort kinderopvang. Want bij de kinderopvang begint de indoctrinatie. Reeds in de kinderopvang word je geleerd dat jongetjes en meisjes gelijk zijn. Als kind weet je wel beter natuurlijk. Als jongetje speel je immers liever met speelgoedtanks en -soldaatjes, maar van dat instinct helpen ze je al snel af. Het is eigenlijk best normaal dat je als stoere jongen een barbiepop in je handen krijgt gedouwd. Overlevings- en oerinstincten heb je de rest van je leven niet nodig, want je hebt de partij die je opvangt. Je hebt voor de rest van je leven je kinderopvang. Best comfortabel. En die opvang is er nog steeds als je zo oud wordt dat je bijna weer kind begint te worden.

Thuis is er ook altijd kinderopvang: ma moet naar de yoga met geitenclub en pa heeft pas via een collegaatje zenmeditatie leren kennen. Je hebt de staatstelevisie. Daar leer je dat mannen geen gezin meer hoeven te stichten en dat vrouwen eigenlijk mannen zijn. Je hebt ooit ergens gelezen dat vrouwtjes zich mooi opmaken om een sterk mannetje aan de haak te kunnen slaan – iets wat je eigenlijk heel normaal en natuurlijk vond -, maar nu weet je niet meer zo zeker of dat wel zo is. K3 zingt er immers over dat jongetjes en meisjes gelijk zijn en als K3 het zegt, zal het wel waar zijn. Verder kom je je leventje wel door. Je hebt immers geleerd dat meedoen belangrijk is en dat doe je: je hebt je smartphone, een kapotte spijkerbroek en je bent allang blij dat je ouders progressief en modern zijn. Werken doe je verder alleen als de uitkering niet in gevaar komt; de kringloop vindt je maar niks.

Voordat je het weet zit je in de laatste fase van de kinderopvang. Je bevindt je in een verzorgingstehuis. Best knap dat je het zover gebracht hebt. Je voelt je erg op je gemak, je bent immers je hele leven al geïndoctrineerd. Als de partij je borreltje afpakt tijdens een biljartje met je beste maat kom je niet in verzet, want meer dan veertig jaar indoctrinatie door Hilversum en Hollywood heeft al je natuurlijke instincten vernietigd. Je moet immers tolerant zijn. Ooit las je een boek over de Vikingen. Dat vond je stoere mannen. Die verdedigden hun vrouwen, kinderen en landen, maar nu zijn heteromannen gay en verkopen ze zeepjes. Dat vind je best OK. Dingen OK en cool vinden is tenslotte progressief en modern. Zo wil je zijn op je oude dag. En die borrel? Ach, directeuren van verzorgingstehuizen hebben ook recht op een groot huis, een speedboot en twee mooie auto’s. Ze zullen daarom best weten waarom ze je die borrel afpakken.

Het is veilig bij de overheid. Het maakt verder ook niet uit hoeveel levens het communisme geëist heeft, jíj vindt het prettig dat er een partij is, dat er iemand is die voor jou denkt. Ondertussen noem je iemand die orde op zaken wil gaan stellen en zijn volk naar een hoger niveau wil tillen een fascist, zonder te weten wat dat woord precies betekent. Dit ondanks dat je vader en grootvader er totaal andere opvattingen op na hielden. Die vochten voor hun vaderland en hadden een sterke band met het verleden en de toekomst, zei je moeder lang geleden voordat de propaganda haar ‘progressief’ en ‘liberaal’ had gemaakt, net als de Vikingen. Daarom mag jij nu een biljartje leggen met je maat. Je vader kende destijds zijn verantwoordelijkheden nog en gaf jou veel broers en zussen, broers en zussen waar je geen contact mee meer hebt, omdat de propaganda ervoor heeft gezorgd dat dat niet meer hoeft. Je hebt immers genoeg afleiding en wilt vooral geen sores meer. Ook heb je er veel nieuwe broeders en zusters bijgekregen. Die komen uit een ver land. Het zijn Nederlanders, zegt de partij. Dat is omdat we allemaal hetzelfde zijn. Dat je geen contact meer hebt met je eigen bloedverwanten vind je daarom niet zo erg. Je hebt je aangepast aan het postmoderne leven met z’n transgenders, vreemdelingen en Miley Cyrussen. Je vindt het nog steeds een beetje vreemd, maar je wilt erbij blijven horen en daarom zeg je er maar niets van.

Ondertussen doe je je stinkende best om je maat de loef af te steken tijdens een partijtje biljart. De borrel heeft plaats gemaakt voor sinas, maar je merkt dat er nog iets van je instinct over is: je wilt winnen. Je wilt een winnaar zijn, je wilt er weer bij horen!

By | 2017-02-01T11:59:51+00:00 januari 31st, 2017|Categories: Column|Tags: , , , |0 Comments

About the Author:

Leave A Comment

This Is A Custom Widget

This Sliding Bar can be switched on or off in theme options, and can take any widget you throw at it or even fill it with your custom HTML Code. Its perfect for grabbing the attention of your viewers. Choose between 1, 2, 3 or 4 columns, set the background color, widget divider color, activate transparency, a top border or fully disable it on desktop and mobile.

This Is A Custom Widget

This Sliding Bar can be switched on or off in theme options, and can take any widget you throw at it or even fill it with your custom HTML Code. Its perfect for grabbing the attention of your viewers. Choose between 1, 2, 3 or 4 columns, set the background color, widget divider color, activate transparency, a top border or fully disable it on desktop and mobile.

This Is A Custom Widget

This Sliding Bar can be switched on or off in theme options, and can take any widget you throw at it or even fill it with your custom HTML Code. Its perfect for grabbing the attention of your viewers. Choose between 1, 2, 3 or 4 columns, set the background color, widget divider color, activate transparency, a top border or fully disable it on desktop and mobile.

This Is A Custom Widget

This Sliding Bar can be switched on or off in theme options, and can take any widget you throw at it or even fill it with your custom HTML Code. Its perfect for grabbing the attention of your viewers. Choose between 1, 2, 3 or 4 columns, set the background color, widget divider color, activate transparency, a top border or fully disable it on desktop and mobile.